صبح طبق عادت هميشگي دقايقي براي نماز بيدار مي شوي. از خانه که بيرون مي ‌زني صدقه در دستت و بسم الله بر زبانت جاري است. ماشين را که روشن مي کني، مثل روزهاي ديگر مسيرت مشخص است. کوچه ها و خيابان‌ها را پشت سر مي گذاري و بي آنکه حواست به دور و برت باشد به لطف عادت چندين ساله‌، مسير را بي درد سر تا رسيدن به مقصد طي مي‌کني. ديروز که هوا برفي بود نيز بي آنکه حواست به عابرين دور و برت باشد، مثل هر روز گذشت. ياد گرفته‌اي هر دوست و آشنا که مي‌بيني بلند و سريع سلام کني. ظهر که از کنار مسجد محل عبور مي‌کني نماز جماعت را فراموش نخواهي کرد. چند روز پيش که به نماز مسجد نرسيده بودي، نمازت قضا شد. حرف‌هاي مادرت روي چشمت قرار دارند؛ البته اگر کارهايت را تحت الشعاع قرار ندهند. شب‌هاي جمعه دعاي کميل نخواني يک چيز کم داري. گه گداري هم در راستاي تحول نفوس به جمکران سري مي زني و پابوس امام رضا (ع) مي روي ...
زندگي تلفيقي از عادات و انتخاب‌هاست. و چه قدر ارزشمند است کارهايي که بر اساس هدف و نيتي مشخص انتخاب مي‌شوند و نه آنکه از روي عادت و روزمرگي به انجام مي‌رسند. و از اين حيث فرقي نمي کند بين "تعيين زمان مسواک زدن" يا "تصميم براي تحصيل در دانشگاه" هر کدام که از روي عادت انجام نشوند ارزشمند است.

پي نوشت:
1- امام علي (ع): عادت کنيد که عادت نکنيد...
2- نوروز عادتيست که مي تواند يک انتخاب باشد.
3- سعي دارم به نوشتن در اين خانه عادت نکنم...

هر آنچه که مي‌دوي و تقلا مي‌کني باز هم عقب مانده‌اي. هر آنچه بيشتر دست و پا مي‌زني، باتلاق زندگي بيشتر فرومي‌کشاندت. روزها مي‌گذرند و بار تجربه ات سنگين مي‌شود و برنامه‌ريزي‌ات به ظاهر دقيق‌تر؛ اما به کارهاي کمتري مي‌رسي. از برهه‌هاي مختلف زندگي به اميد خلوت شدن سرت عبور مي‌کني؛ يکي تمام نشده، ديگري ـ وسيع‌تر و پيچيده‌تر ـ آغاز مي‌شود. همواره در خيال روزي هستي که اوقاتت خالي خواهد شد و مي‌تواني براي زندگي‌ات حساب و کتاب کني ولي ... زهي خيال باطل.
گاهي اوقات کافيست نگاهت را به زندگي عوض کني. نيتت را بچرخاني. آن وقت است که دگرگون خواهي شد.

هوس محرک نفس است. اگر بتواني هوست را مديريت کني نفست را در چنگ گرفته‌اي. اما کنترل هوس فاکتوري لحظه‌اي نيست و به مرور زمان بدست مي آيد. گاهي وقت‌ها لازم است حتي از هوس‌هاي خيلي کوچکت دل بکني تا نفست رام شود و افسارش را در دست بگيري و گاهي وقت ها بايد به بعضي هوس‌هايت تن دهي تا نفست رم نکند و کار دستت ندهد.
و اين هنرمندي توست که کي بايد از هوس نوشيدن يک ليوان آب خنک گذشت و کي بايد هوس رفتن به سفر شمال را جدي گرفت! البته اين ها همه مقدمه آن است که از هوس‌هايي جلوگيري کني که خدا از تو خواسته در برابرش بايستي. و اين هنرمندي به مرور زمان نفست را به چنگت مي اندازد. و در نهايت تو را از هوس‌راني و گناه نجات خواهد داد... انشالله...

نفْس همواره مشغول است و هرگز باز نمي ايستد. درست مثل نفَس. انگار بي دليل نيست که نفس و نفَس تنها در يک فتحه متفاوتند.
هر دو تا زنده‌اي هرگز بازنمي‌ايستند. در هر سن و موقعيتي. کودک باشي، جوان يا پيرمرد، در خانه، در دانشگاه، در خيابان، نماز، هيئت، خواب، بيداري، مهندس باشي، کارگري کني يا لباس پيامبر به تن داشته باشي... ولي تفاوت بنيادين زيبايي بين اين دو وجود دارد و آن اينکه اگر ـ حتي براي چند ثانيه ـ جلوي نفَست را بگيري زندگيت به مخاطره مي افتد؛ حال آنکه هرچقدر جلوي نفْست بايستي زنده تر خواهي شد. و اين الفباي تقواست...

دلم که مي گيرد، فکرم پرواز مي‌کند به قله‌هاي غصه‌هاي زندگي. نمي‌دانم شايد هم وقتي غرق فکر و خيال غصه‌هاي دنيا و اخري مي شوم دلم مي‌گيرد. انگار روي دلت تاول زده باشد! ولي دقيقا نمي فهمم حس خوبي است يا حس بدي. راستش را بخواهي هم دوست داري از حس خاصي که داري فرار کني و به فراموشي بسپاريش و هم حس غربت و مظلوميتي که در وجودت مي‌لولد مثل داروي تسکيني مرهم وجودت مي‌شود. انگار دلت اتاق دربسته‌اي باشد که کليدش را خودت قفل کرده باشي و فرسنگ‌ها دور انداختي‌اش. هم محبوس شده‌اي و هم راه فرار را بلدي. اصلا گويا عمدا خودت را در خيالاتت زنداني کرده‌اي تا به بهانه‌اي فرار کني و آزاد شوي. و حس آزادي از بند خودت چنان شعفي ايجاد مي کند که تا چندين روز يا لااقل چند ساعت نشئه اي ... حالتي که کمکت مي کند براي ادامه راه رسيدن به تمام آنچه "هدف زنده بودنت" مي نامي‌اش ...

گاهي وقت ها نوشتن دغدغه است. و گاهي اوقات چه نوشتن. و بعضي اوقات همين چه بنويسم؟ چه بنويسم؟ ها علتيست کافي براي ننوشتن.
بعضي بر مزاج خود مي‌نويسند و برخي متناسب با مزاج ديگران. اما هنرمندي آن است که بنويسي براي رفع نياز خود يا نياز ديگران... و هنر اصلي آنکه بشناسي نياز خود را و نياز ديگران را ...